Nagasaki 9 september
Deze dag zijn we met z’n vieren begonnen, ontbeten in de zon met een heuse Starbucks-koffie en broodjes van een geweldige bakker. Na alle vis is een croissant goddelijk.
Daarna zijn Yvonne (inmiddels Ybon-san) en ik bezig geweest om het weblog bij te werken. Ja, lieve kijkbuiskindertjes, jullie worden niet vergeten!
Mark is hier vorig jaar al geweest, vandaar dat de meeste typisch-Nagasaki-uitjes alleen Ellen, Yvonne en mij betreffen.
Zo hebben we gedrieën Dejima bezocht, een piepklein (50 bij150 meter) kunstmatig eiland dat in 1636 is gesticht en waar jarenlang Nederlandse handelaren en scheepslui hebben gewoond. Deze Nederlandse enclave werd geisoleerd gehouden om het Christendom niet aan het vaste land te laten komen. Dit was de enige poort naar de Westerse wereld voor heel Japan. Via Dejima brachten de Nederlanders westerse medische kennis, planten, voedsel, en meer belangrijke zaken als biljart en badminton Japan binnen. De hond kon zelfs als huisdier worden gebruikt!
Grappig dat veel straatnamen en huizen in Nagasaki refereren aan de Nederlanders. Of liever, jarenlang zijn alle Europeanen hier ‘Hollanders’ genoemd! Zo wordt op alle Nederlandse feestdagen de vaderlandse driekleur in de baai gehesen. Gek dat zo’n klein land (Tokio heeft meer inwoners dan heel Nederland!) zoveel heeft betekend wereldwijd. En nog steeds doet trouwens. De expositie werd niet voor niets hier gehouden, Nagasaki heeft echt een band met Nederland.
Op een reproductie van een plaquette met de namen van alle ‘chiefs’ van Dejima (het origineel hangt in het Rijksmuseum) staat een naam die even vermeld moet worden. Vanaf 1753 is ene ‘David Boelen’ 3 jaar de baas van Dejima geweest. Dat moet wel een flinke stoere lefgozer zijn geweest, ver van huis, niet bang voor water en in voor het avontuur! Nou weten we ook waar Yvonne haar expansiedrift vandaan heeft, het bewijs is geleverd!
Om 17 uur werden we verzocht aanwezig te zijn in het museum, alwaar de expositie ten einde liep. Daar aangekomen goed nieuws: er waren enorm veel bezoekers geweest en de expositie was een groot succes verklaard!
We waren erg blij om dit te horen. Reacties van bezoekers en de directeur van het prachtige museum waren superpositief en het stuk in de krant had iedereen gelezen. Ook de televisieploeg van Ellen was nog langs geweest! De ‘opruimploeg’ van het transportbedrijf stond al klaar om alle schilderijen weer vakkundig te verpakken en wij moesten nog met al het personeel op de foto.
Alle Japanners waren weer vreselijk aardig en ook al is de communicatie vaak met handen en voeten, er is uitgehaald wat er in zat. Yvonne heeft voor elke deelnemende kunstenaar nog een naambordje, inclusief de Japanse vertaling, mee kunnen nemen. Een behoorlijke opluchting dat na meer dan drie maanden keihard werken alles is geslaagd.
’s Avonds zijn we weer heerlijk uit eten geweest. Alles lijkt hier wel om eten te draaien, wanneer je op straat kijkt of zapt op de televisie, eten is overal. Maar het is altijd vers en ziet er prachtig uit.
De haven in de baai van Nagasaki is in het donker schitterend om te zien. De laatste vissersboten komen binnen en je hangt met je voeten over de rand van de zee. Nagasaki is een zwoele, rustige, vredige stad op zondagavond.
Momenteel geen reacties
Nog geen reacties.
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
Plaats een reactie
