8 September

8 september

Na de lekkerste koffie van de wereld gingen Yvonne en ik naar het bizarre Holland in de bergen: ‘Huis Ten Bosch’, het op ware grootte nagebouwde Nederland-pretpark, met de opdracht om te kijken of cafe ’t Smalle er nog is.

Op het station nog even de Japanse ‘Asahi’-krant gekocht. En jawel! Op pagina 30, de Japanners lezen hun krant van achter naar voren dus dat is een heel goede plaats, zagen we de glunderende gezichten van Mark en Yvonne prijken tussen het laatste Japanse nieuws en de dood van Luciano Pavarotti. Alleen konden we de ernaast geschreven tekst natuurlijk totaal niet ontcijferen, maar we vonden het wel hele mooie letters.

Gelukkig kwam er een zeer vrolijke Japanse meneer genaamd Honda ons al snel te hulp. Hij bleek een leraar Engels te zijn en hij kon nog veel van ons leren. Tijdens onze prachtige treinreis langs de zee vergezelde hij ons en lachen kon hij als geen ander.

Aangekomen op station ‘Huis ten Bosch’ is meteen het Centraal Station, molens en de Dom te zien. Je weet niet wat je ziet! Mocht je willen weten hoe het Centraal Station er zonder steigers eruit zien, dan moet je hier zijn! Het park is compleet met groenteveiling uit Broek op Lange Dijk, Volendamse verkleedpartijen, kaasmakerij, rondvaartboten en molens.

Een krankzinnig park, een bizarre belevenis. Erg goed en uiteraard cliche gedaan.

Alleen jammer dat het meisje in het Escher-filmpje een dirndl-pakje droeg en het watermeisje in de Alpen liep! En cafe ’t Smalle was helaas niet te vinden! Wel een haast onbeschrijflijke belevenis. En het is wel duidelijk wie wereldwijd de bekendste Nederlander is: Nijntje Pluis.

Terug in de stad na ons avontuur bleek Ellen op straat te zijn geinterviewd door een televisieploeg van Nagasaki AT5. NaT5 of zo. Ze vroegen haar, via Engelse vragen op bordjes, wat ze doet in Nagasaki en hoe ze de Japanners vindt. Uiteraard heeft Ellen zo nog flink reclame gemaakt voor de expositie. Allemaal kijken naar Kort Nagasakies deze week dus! Het wordt uitgezonden op 18 september NBS Osaka en Tokio televisie.

’s Avonds sushi en tempura gegeten en een nachtwandeling gemaakt.

We kwamen toevallig bij een waanzinnig mooie, oorspronkelijke Chinese, tempel. Erg indrukwekkend.

Op onze zoektocht naar een leuk cafeetje hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn we een gebouw ingegaan waarin allerlei kleine kroegjes verscholen zijn. Je weet dan echt niet waar je terecht komt. Vier Japanse dames begonnen dan ook ogenblikkelijk te gillen en te rennen toen Mark zijn hoofd om de hoek stak en hard ‘Soe-Mie-Ma-Sen!’ riep. En werd meteen een nieuw vat bier aangesloten en Japanse mix op tafel gemikt. De gastdames van dit 15 vierkante meter kleine barretje kwamen gezellig bij ons zitten en binnen 3 minuten wisten zij wie er van ons nog vrijgezel was en hadden we een microfoon in de hand. Mark zong onnavolgbaar ‘Hello Goodbye’, ondersteund (of liever in de war gebracht) door het percussiespel van de vrijgezelle bardame. De tamboerijn is duidelijk niet een Japanse uitvinding. Tranen met tuiten gelachen, iedereen prachtig gezongen. En hoewel een vreemde Japanse ‘romanticus’ ons probeerde te verleiden eindeloos sake te drinken konden we op tijd ontsnappen.

4 Reacties

RSS met reacties TrackBack identificatie URI